Ανθρωπιστική κρίση και κρίση… ανθρωπιάς

Ανθρωπιστική κρίση και κρίση… ανθρωπιάς

Πολλά έχουν ειπωθεί για την ανθρωπιστική κρίση στη χώρα.

Παρατηρείται όμως και μια παράλληλη κρίση και έχει να κάνει με την ανθρωπιά στην χώρα. Είναι η κρίση ανθρωπιάς.

Σημαντικό είναι να υπάρχουν οι υποδομές και οι δομές για την βοήθεια σε όσους την χρειάζονται, όμως χωρίς τους ανθρώπους που θα παρατηρήσουν, θα καταλάβουν και θα θελήσουν να τους βοηθήσουν δεν θα υπήρχε η πραγματική αλληλεγγύη.

Είναι συγκινητικό ότι σήμερα, παρόλα τα προβλήματα που έχει προκαλέσει η κρίση, υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να βοηθήσουν συνανθρώπους τους είτε τους γνωρίζουν είτε όχι.

Θέλουν να τους παρακινήσουν να διεκδικήσουν, ψάχνουν να βρούν τι βοήθεια μπορούν να λάβουν, τους βοηθάνε στα προβλήματα τους, ή παρατηρούν ότι κάποιο παιδί δεν πάει στο σχολείο, κάποιος έχει μέρες να εμφανιστεί, κάποιος είναι μόνος του, κάποιος ειναι άστεγος ή κακοποιείται και ζητάνε να μάθουν πως μπορούν να βοηθήσουν.

Στα περίπου 7 χρόνια της κρίσης στη χώρα η συμπεριφορά του κόσμου πέρασε απο διάφορα στάδια.

Θυμός και ζήλεια, μετα ευγένεια προς όλους, έπειτα αδιαφορία, στη συνέχεια συμπαράσταση και πάλι θυμός και αγανάκτηση. Παρόλα αυτά συνεχίζει ο ανθρωπισμός σε όποιο επίπεδο μπορεί να φανεί και σε όποιο βαθμό μπορεί να τον κάνει πράξη ο καθένας…

Όχι όλοι αλλά αυτοί που πάντα τον είχαν, είχαν την παιδεία, την ψυχική διάθεση και τη δύναμη να το πράξουν. Αυτοί που χωρίς να το σκεφτούν επιζητούν βοήθεια για αυτούς που δεν μπορούν να την ζητήσουν.

Από την σκέψη να δώσεις την τυρόπιτα που δεν έφαγες, να ενημερώσεις ότι κάποιος είναι άστεγος στην γειτονιά σου, να δώσεις τα ρούχα που δεν χρειάζεσαι μέχρι να ζητήσεις τον εισαγγελέα για παρέμβαση, βάζεις ένα λιθαράκι.

Δυστυχώς δεν μπορούν να σωθούν όλοι από όλους, αξίζει όμως να προσπαθήσεις, ειναι δωρεάν.

Δεν είναι όλα θέμα χρημάτων είναι θέμα διάθεσης.

Αλ.

print

Σχόλια αναγνωστών

comments

TAGS